Promises for forever

Hey Daring, Dazzling Damsel, one for you:

I may not be a knight in a flashy shining armour

Weakness for you doesn't strip me of any valour

Strength to see you eye to eye, I'd have to garner

With unwavering support, you push me to a corner

To life, you've brought peace, joy and splendour

And rekindled my spirit with renewed vigour

In every ebb and flow, I shall be your succour

Being able to explore you is truly an honour

ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ

Christmas ರಜೆಗೆ ಇನ್ನೇನು 2-3 ದಿನ ಇದೆ ಅನ್ನುವಾಗಲೇ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ತವರಿಗೆ ಹೋಗೋಕೆ ಭಾರೀ ಸಿದ್ಧತೆಯೇ ನಡೆದಿತ್ತು. ರಾಜಹಂಸ ಬಸ್ಸನ್ನೆರಿ ಹೊರಟೆವು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹತ್ತಿದರೆ ತಲುಪಿದ್ದು ಕತ್ತಲು ಆದಮೇಲೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಯಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಊಟಮುಗಿಸಿ ಮಲಗಿದೆವು.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದರೆ ಹಲ್ಲುಜ್ಜುವ ವೇಳೆಗೆ ಅಪ್ಪಮ್ಮಜ್ಜಿ (ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ತಾಯಿ) ಘಮಘಮಿಸುವ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಕಾಫೀ ನಮಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹೊಸ್ತಿಲು, ಕಾಫಿಯ ಸ್ವಾದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಕೊರತೆ?

ಒಮ್ಮೆಲೆ ಸವಿಯುತ್ತಾ ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಹೋದರೆ,

ಇನ್ನೇನು ಆಗಷ್ಟೇ ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗಿತ್ತು. ಮುಸುಕು ತೆರೆದ ಹವೆ, ಮುಂಜಾವಿನ ಬೆಳಕು, 

ಪ್ರಥಮ ಉಷಾಕಿರಣದ ಜೊತೆ ಆಗಸವನ್ನು ಸಿಂಗರಿಸಿದ ಜೋಡಿ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು. ನೋಡಲು ಎರಡು ಕಣ್ಣು ಸಾಲದು. ಈ ಸೊಬಗನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದು ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲರೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ. ಒಳಗಿಟ್ಟಿದ್ದ phone ತರಲು ಹೋದೆ. ನನ್ನೊಡನೆ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ಬಂದರು.

ಛೇ! ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ಸತ್ವಹೀನ ಕೃತಕ ಹಣ್ಣಿನ ರಸದoತೆ ಆ ದೃಶ್ಯ ನೀರಸವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು, ನೀಲಿ ಆಕಾಶವು ದೂರದ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಹೊಗೆಯಿಂದ ಬೂದಿಮಯವಾಗಿತ್ತು.

ಹೀಗೆ ಮನಸಿಗೆ ಬೇಜಾರು ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕೊಂಚ ಮೈ ಮುರಿದರೆ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಎಚ್ಚರವಾಗುವುದೇ? 

ಅಬ್ಬಾ ಎಂಥಾ ಕನಸು! ಮುಂದೇನು ಆಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ? 🤦🏾‍♂️

ಮಳೆ ಬಂತು, ಮರಳಿ ಬಂದಳು ನನ್ನವಳು

ಭೂಮಿ ಬರಿದಾಗಿತ್ತು

ಬೆನ್ಬಿಡದ ಬಿಸಿಲು ಆವರಿಸಿತ್ತು

ಉಷ್ಣಾಂಶ ಏರಿತ್ತು, ಮೈಯೆಲ್ಲ ಬೆವರಿತ್ತು

ಎಷ್ಟು ನೀರು ಕುಡಿದರು ತೀರದ ದಾಹ 

ಏನೋ ಒಂತರಾ ವಿರಹ

ಸುತ್ತಲೂ ಸಡಗರ, ಆದರೆ

ಆಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲವೂ

ಅಪ್ರಸ್ತುತವೆನಿಸಿತ್ತು.

ದಯಮಾಡಿತಿಂದು ಬೇಸಿಗೆಮಳೆ

ಎಲೆ - ಹೂವ - ಹಣ್ಣುಗಳೆಲ್ಲವ

ತುಂತುರು ಹನಿಗಳು ಚುಂಬಿಸಿವೆ

ಮನವೂ ಹುರಿದುಂಬಿದೆ

ಕಾಕತಾಳೀಯವೋ ಏನೋ

ಮೊದಲ ಮಳೆಯಲಿ ಮಿಂದ

ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳದಂತೆ

ಹಿಂತುರಿಗಿದಳು ಆಕೆ (ನನ್ನವಳು)

೨೦೨೦ - ನಿನಗಾಗಿ ಕಾದಿರುವೆ

ಹೇ ದಶಮಾನದ ಹೊಸ ಸಾಲೇ,

ಕನಸಿನೂರಿಗೆ ರೂವಾರಿ ಆಗುವೆಯಾ? 

ಆಶಾದೀಪ ಹೊತ್ತ ಪ್ರಣತಿಯಾಗುವೆಯಾ?

ಉಷಃಕಾಲದ ಹೊಂಗಿರಣದಂತೆ ಆಗುವೆಯಾ?

ಅಸ್ತಮಾನದೊಳು ನವೋದಯವಾಗುವೆಯಾ?

ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದರೆ ಧ್ರುವತಾರೆ ಆಗುವೆಯಾ?

ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಂತೆ ಮುನ್ನಡೆಸತೊಡಗುವೆಯಾ?

ಕಡಲತೀರದಿ ಹೊಸದಿಗಂತವಾಗುವೆಯಾ?

ಬಾಳಪಥದಿ ಸಹಯಾತ್ರಿಯಾಗುವೆಯಾ?

ಎಲ್ಲವೂ ಅಗೋಚರವಾಗಿಹುದು, ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು:

ಸವಿಭಾವದ ಸಹಗಮನಕೆ ಸೋಪಾನವೇ?

ಸಂಪ್ರೀತಿಯ ಸಲ್ಲಾಪದ ಸೆಳೆತವೇ?

ಆನಂದವ ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಆಮಂತ್ರಣವೇ?

ಆಹ್ಲಾದಕರ ಆಂತರ್ಯಕೆ ಆಕ್ರಮಣವೇ?

ಔಷಧಿಯೇ, ಔಚಿತ್ಯದ ಔದಾರ್ಯವೇ?

ಔಪಚಾರಿಕತೆಯಂಬ ಔನ್ನತ್ಯದ ಔತಣವೇ?

Musings, out of context - III

Once in a while, we wake up wearily, and worry out of wariness, whether the world within us has withered away under a window of wizardry, or warped into a wonderland.

An effort at enlightening everybody on the eternal enigma:

Full Stop?

An assembly of aspirations and aberrations

Age accustomed to adsorb and annul all alone

Allowing annihilation aplenty; away and afar

Breathing beyond boredom, barely being banished

Bystanders moved on, bearing no testimony

Burrowed to break the back of a banal bubble

Creeping and climbing, with callous chaos

Chateaux of calm, a crafty connoisseur

Carving clichés and uncovering cocoons

Daunted by dawn or dusk? - I doubt

Deeds dimmed all the dreary dialogue

Dumbfounded, deceived and damned, was I

Eerie euphoria, earthly epochal emancipation

Epilogue-like it echoed, enervating with ebbs and flows

Elusive as ever, eking out ephemeral existence

Finished, fallen, furthering futility of failure

Facing the facets of foes and flatterers

Finally, was it a full stop or first blood?

Ayyoh 🤦🏾‍♂

2 syllables I screamed in agony

Revealing my origins, like nothing else could

Adding spice was the tint of Melanin

Determined to define and demean me

Scorching summers were spent

Munching mango and lemon pickles

Preparations and drying

Of Pappadams and the like

Of ghee soaked Mysurpaks

And Pullareddy paper sweets

Of milky Kovas from Srivilliputhur

Or the flour laden Kundas

Devotion has its way and say

In camphor smeared Tirupathi laddus

In the sticky Aravana from Sabarimala hills

Where faith interspersed with cuisine

Morning ears attuned to Suprabhatham

Rendered mellifluously, unfailingly

By the revered M S Subbulakshmi

At the peak of her vocal powers

Ramanavami concerts at Fort High School

Or the kutcheri filled Margazhi Decembers

Or Yakshagana prasangas extending into dawn

Or the chariot thronging streets at the fairs

The cities named, nicknamed and renamed

After queens, beans, demons and Gods

Stemming from tiny words like Rajamahendravaram

Or adorned with pleasing qualifiers like "Singaara"

Warmth and relief in the facade

And shade of coconut palms

Not so benign, challenging trails

In lush greenery of the Ghats and valleys

Soothing solace, I find

In tiled roofs and red-oxide floors

Might as well gasp in awe

Of the lengthy temple corridors

Some of these are memories

Some, goals to look forward to

All I can do, is mince and wince

Uttering, as I sigh, AYYOH!

Questions, deep within

How do we manage to trust some unlikeliest people with our most brittle secrets and darkest fears?
Why do we become a party to someone else's insecurities?
Do we, by becoming mute witnesses to stories someone shares, become a part of those stories?
Does being a confidante to someone special, mean that narrowest crevices of our minds are stuffed with a far greater amount of information, which we are seldom able to process?
Why is it that more than the regular folks in our lives, it's the chatter we have with strangers, that creates such a flutter, wreaking havoc in our minds, which on most days, are an epitome of all the calmness, the world has to offer?
At what point do we make peace with silence that precedes the key decisions?
Why do we get fascinated when someone, with all the passion in the world, narrates their dreams and makes us wish we become an accomplice to their aspirations?

Sometimes we need to dig deep, either to find life sustaining water or life altering glittering Gold. If only it's all worth the effort!